Notities
"Gedachten die verschijnen,
even blijven liggen, soms doorwerken en soms weer verdwijnen"
Emoties als richtingwijzers
Emoties verschijnen zelden zomaar of uit het niets. Ze wijzen op een spanning tussen wat er gebeurt, wat gedragen kan worden en wat klopt. Niet om direct opgelost te worden, maar om richting te tonen. Je kunt je emoties proberen te dempen of te negeren, maar daarmee verdwijnt het signaal niet – het zoekt alleen een andere weg om gevoeld te worden.
.
Handelen zonder volledige duidelijkheid
​Veel situaties vragen om handelen voordat helderheid ontstaat. Je kunt wachten op 100% zekerheid of je de juiste beslissing neemt. Wachten kan, maar dat is niet neutraal; het betekent uitstel. Richting ontstaat pas wanneer je in beweging gaat. Misschien nog niet in de ideale richting, maar gaandeweg zijn er - wanneer je blijft kijken naar wat zich aandient en daar betekenis aan geeft - nog voldoende momenten om je richting bij te stellen.​​​
Wanneer verantwoordelijkheid niet van jou is
​Verantwoordelijkheid wordt vaak overgenomen door degene die het als eerste ziet of door degene die zich moreel verplicht voelt om het te dragen. Dat lijkt betrokken, maar kan het systeem verarmen en verhult vaak waar de werkelijke spanning zit. Echt verantwoordelijk zijn betekent soms: teruggeven aan de rechtmatige eigenaar.
.
Zichtbaar worden zonder jezelf te verliezen
Zichtbaar worden voelt vaak als jezelf vast moeten zetten in een identiteit. Alsof je weet wie je bent voordat je je mag laten zien. Terwijl je alleen jezelf kan laten zien in relatie tot anderen.
Ik word zichtbaar door te doen wat klopt en niet door te zeggen wie ik ben. Wanneer ik mezelf vast zou leggen in absolute woorden zou ik mezelf vastzetten in overtuigingen Waarmee ik mezelf en de ander beperk.
Zichtbaarheid door te doen vraagt niet om overtuiging, maar om bereidheid om werkelijk gezien te worden door de ander en vooral ook door jezelf en daar betekenis aan te geven - nooit absoluut maar steeds in context.
Over antwoorden die vragen oproepen
Ik zag kinderen enquêtes invullen dat ze lezen fijn vinden, terwijl ze lezen niet zo leuk vinden.
Ik zag studenten in loopbaangesprekken met hun mentor enthousiast praten over school, terwijl hun hart lag bij hun werk en stage.
Ik zag collega’s in een teamoverleg afspreken dat ze hetzelfde instructiemodel zouden gebruiken, terwijl ze dat niet zagen zitten.
Ik zag mezelf vragen stellen en antwoorden geven. Ik zag iemand die aan het aftasten was hoe veilig het was om te zeggen wat ik wilde zeggen.
Antwoorden volgen vaak niet de ervaring, maar de afhankelijkheid. Antwoorden zeggen misschien meer over relatie dan over de werkelijkheid. Vragen ook trouwens.